« Anasayfa | Künye | Arşiv 13 Haziran 2024, Perşembe
Gündem: Kültür-
Sanat
Gündem: Hayat
40i Gündem Nöbetçi Köşe
40PENCERE
Edeb Yahu
Nedret Kudret
Erdem Bayazıt Ey!

Gölgelik
Köksal Alver
Tek Söğüt

Dil Ağacı
İbrahim Demirci
Kafı Yutanlar

Kelimeler ve Şeyler
Abdullah Harmancı
Seni Ne İhtiyarlattı?

Mızrak ve İlmihal
Ahmet Murat
İmamın Hatırlanışı

Saksağan
Osman Özbahçe
Dünya Aklıma Yatmıyor

Şiir Çıkmazı
Mehmet Solak
Kimi, Nereye Götürür Şiir?

[ Edebiyat -> Metinler ]

Çölde Son Mavi

Şahan Çoker

07.04.2007 - 15:34

Derin nefesler aldı. İlerleyen yaşına rağmen çevik bir hareketle sundurmadan atlayıp otların arasında gördüğü ve oracıkta aşık oluverdiği sarının en güzel tonundaki kır çiçeğine elindeki bardaktan iki yudum su döktü. Kalanını da kendisi içti. Ne dediği anlaşılmayan bir fısıltıyla konuştu. Sonra gözleri doldu duygulandı ve ağlamaya başladı. Ağladığını kimseden saklamazdı. Yalnız martılardan çekinirdi. Onların yaşama sevinçleri, umutları, kıpır kıpır gökyüzü gösterilerine kendi hüznünü karıştırmak istemez, onlardan gözyaşlarını bir ananın çocuğundan sakladığı gibi saklardı. Aşık olmayı öteden beri iyi becerirdi. İstedimi hemen oracıkta aşık olur ve aşkını kurtla, kuşla, börtü böcekle paylaşmaktan çekinmezdi.

Bir kır çiçeğiyle suyunu paylaşan bu adam, kimilerine göre bir meczup, kimilerine göre bir eren, eleştirmenlere göre empresyonist bir ressamdı. Kendisine sorarsanız, renklerin üzerinde panayır kuran inanmış bir gökkuşağı taciriydi. Çiçeğe son kez parmağının ucundan sevgi emzirdi. Gözyaşının arkasına gizli bir huzur yerleştirip ağır ağır barakanın yolunu tuttuğunda güneş iyice yükselmiş, iliklerine kadar şüküre bulanmıştı.

Bu sabah dünya tüm görüntülerinin özsuyunu tahta barakanın verandasından bu yaşlı, sevimli adama sağdırıyordu. Adına bazılarının sanat dediği, yaratıcının yani görüntünün gerçek sahibinin insana verdiği en değerli yetilerden birini taşıyorsanız, bu barakada dünyalı olmanın bir takım ayrıcalıklarını bulabilirdiniz. Buram buram kokan toprak, saçlarınıza ananızdan sonra şefkati son kez öğreten rüzgar, altınızda uzayıp giden mavi çığlık, düş kıpırtıları yani deniz ve güneşin sulardaki egzotik raksı, içilen çayın bakire lezzeti sizi baştan çıkartabilirdi. Bedeninizin üç boyutla sınırladığı görünürlüğünüz, ruhun ulaşılmaz derinliğinde sadece bir gölge yani yansıma olarak kalırdı. Ve adam bunların hepsinin fazlasıyla farkındaydı.

Verandadan çıkıp odasına girdi. Dağınıklığına kendisi de kızarak boyalarını, tuvalini, sehpasını toplayıp özenle sırt çantasına yerleştirdi. Kenardaki sararmış aynadan kendisini süzüp, saçına, üstüne başına çeki düzen vermeyi ihmal etmedi. Denize yani sevdalısına giderken her sabah bunu yapardı.

"Yavuklum" derdi; denize,
"hayırsız yavuklum."

Gittikçe hızlanan adımlarla tepedeki keçi yolundan aşağıya inmeye başladı. Daha sonra köşedeki zeytin ağacının dallarının arasına dün bıraktığı ekmeği kontrol etti. Yuvadaki kuşun huzursuzluğuna aldırmadan bir kaç ekmek kırıntısını daha ağacın en geniş yerine bıraktı. Bir haftası kaldı yavrularının çıkmasına diyerek ana kuşa teselli vermeyi de ihmal etmedi.

Tekrar deniz kenarına yöneldi. Denize yaklaştıkça heyecanlanıyor, soluğu tıkanıyor, sevdalısıyla o ilk buluşmalarındaki gibi duygular ayağına dolanıyor, adımlarını hızlandırıyor, hızlandırdıkça düşüncelerine yetişemeyip, "biraz yaşlandım mı?" şüphesine kapılıyordu. Önünden geçen küçük bir yılana yol verdi. İnce bir tebessümle tarla kuşunu selamladı. Minik bir arının kendisini sokmasına izin verdi. Başının üzerinde acemi daireler çizerek dolanan, ürkek dağ kuşuna martılarla tanışıp, denizi sormasını önerdi. Bunların hepsi on adıma sığmıştı. Hayatın hepsi olsa olsa on adımdı zaten...

Deniz sabah buruşukluğunu atmış, gergin mavi bir atlas gibi gökyüzünün mavisini tahrik ediyordu. Ayaklarını çıkarıp denize soktu. Bir yudum su içti. Suratını ekşitti.

- "Bu gün yine aksiliğin üzerinde" diye söylendi. Resim sehpasını kumsala yerleştirirken oldukça zorlandı. Ayak başparmağını ısıran yengece kızdı. Sonra bir sigara yakıp kenarda oynaşan kefal yavrularına daldı gitti.

Vakit öğlene yaklaşırken tepedeki güneş rahat çalışmasını engelliyor, sık sık uğraşına ara vermek zorunda kalıyordu. Tuvaline iki metre kadar uzaktan tekrar baktı. Sarının hükmüne giren renkler gittikçe belirginleşen bir çölün habercisiydi. Deniz kenarında, denize bakıp çöl çiziyordu. Tepelerdeki ormanlara bakıp çöl çiziyordu.

Tuvaldeki çöl gittikçe büyüyor, kuzeydeki kenti yutuyordu. Karıncaların nefesleri, köpek ulumaları birbirine karışıyordu. Bir adamın köpeği ısırması, kentin karantinaya alınmasına sebep oluyordu. Dedelerini müzelerde saklayan çocuklar küçük ayrıntılar olarak kentin figürleri arasına sızıyordu.

Çölün ortasına büyükçe bir sinema inşa ediyorlardı. Çöldeki çaresiz ve aç insanlar anlaşılmaz bir şekilde içinde bulundukları durumu unutmuş sinema için adeta bayram yapıyor, sevinç gösterilerinde bulunuyorlardı. Onlara bunu hediye eden Amerika'lı amcaların önünde saygıyla eğiliyorlardı. Zencilerden ve mavi derililerden uzunca bir kuyruk oluşmuştu. Kuyruktakiler itişip, kakışıyor olabilecek sosyal patlamalara zemin hazırlıyorlardı. Ekmeksiz kaldıklarında, açlıklarını onurlarıyla bastırabilen bu insanlar, çocukları açlıktan kırılırken bile bir şey istemeyen bu insanlar, bir bilet için onursuzca yalvarıyorlardı.

İhtiyar tabloya kenetlendikçe yüz hatları geriliyor asabileşiyor, çölün üzerine ısrarla kırmızı bir gök boyamaya kalkıyordu. Bu durum denizden azan histerik mavilerin insanları boğmasına neden oluyordu. Kendi çizdiği tablodaki insanlara derdini anlatamıyor, bu kandırılmışlığa, bu soysuzluğa çözüm üretemiyordu.

- "Ey..!İnsanlar!" Var gücüyle bağırdı;
- "Eyy..!"

Sanki hepsi sağır, hepsi kör olmuşçasına en ufak bir tepki vermiyorlardı. Ressam kahroluyor, inadına bağırmaya devam ediyordu. Her türlü çabasına rağmen sinema açıldı. Üç boyutlu bir film, super dolby ses efekleriyle çöl halkını deli etmiş filmi eleştirenler daha ilk cümlelerini söylemeden oracıkta katledilmişlerdi. Filme karşı çıkanlar gerici ve modern yaşantının önündeki engeller olarak lanse ediliyordu. Perde karmakarışık kahramanlarla dolmaya başladı.

İhtiyar olanca gücüyle müdahale ediyor, her çıkan karakteri tuvalden silmeye çalışıyor ama gücü teknolojiye yetmiyordu. Perde gitgide kalabalıklaşıyordu. Leyla'ların arasına, Emmanuel'ler, Mecnun'ların arasına Don Juan'lar, Köroğlu 'nun yerine Alcapone, İstanbul' un yanına New York, inananlara kravat mağazası, şairlere idam cezası... Her şey ama her şey muazzam bir oyunla çöl halkına sunuluyor, işin acı yanı çölün zavallı insanları her sahneyi alkışlarla karşılıyordu. Kenardaki savaşları, Bosna'yı, Kudüs'ü, Bağdat'ı Çeçenistan'ı, Lübnan'ı İngilizce yorumluyorlardı. Ressam son bir gayretle sahneye kendi kahramanlarını koymaya çalışsa da boşa gidiyordu. Makinist yerlere dökülen beynine rağmen ustaca kesintilerle kahramanlara mani oluyordu. Tarih yeniden yazılıyordu. Tarihi kurşun kalemleriyle, kahramanları asanlar yazıyordu.

Postallar ve silahlar çöl halkının iştahını kabartıyor makinist kahramanlaşıyordu. Çaresiz ihtiyar, son kez gücünü toplayıp tekme savurdu. Tuval denize uçtu. Derin bir oh çekti, kargaşa bitmişti.

Çöle ağır ağır deniz yürüyordu. Mavi her şeyi örtüyor hatta gökyüzüyle birleştiğinde bütün ayrıntıları kaybediyordu. Kenti umuda sarıp sarmalıyordu. Bu durum en çok sinemacıları rahatsız etti ve perdeden kötüler silinip gerçek kahramanlar yerini alıncaya kadar mavi hükmünü sürdürmeye devam etti. Artık aşkı Leyla ile Mecnuna, kahramanlığı Köroğlu'na vermek zamanıydı ki her şey sular altında kaldı.

İhtiyar ressam denize doğru yürüdü, su boyunu aşmak üzereydi ki tuvale ulaştı. Tuvali sudan çıkardığında hayretle donakaldı; tablodaki deniz köpükten gövdesiyle şaha kalkmış bir kısrağı andırıyordu. Gök patlamış fırtınalar ve boranlar arsında tam denizin ortasında muhteşem bir mabet yükselmekteydi.

- "Çok şükür"
- "Allah hepsini boğulmaktan kurtardı... Çok şükür bağışladı."

İhtiyar tuvalini alıp barakanın yolunu tuttuğunda bir yazar aşkı tekrar yorumluyor, dünyanın herhangi bir yerinde umut tekrar yeşeriyordu. Kısacası sanat gerçek sahibine hizmet etmeye yöneliyor ve aşk her sabah dünyanın bütün bahçelerinde, gül ile bülbül arasında tekrar başlıyordu.

Derin nefesler aldı. İlerleyen yaşına rağmen çevik bir hareketle sundurmadan atlayıp otların arasında gördüğü ve oracıkta aşık oluverdiği sarının en güzel tonundaki kır çiçeğine elindeki bardaktan iki yudum su döktü.  
KırkpâreTümü »

» Suç Bende / Deniz Işık
» Sesinden İçmek Senin / İnci Okumuş
» Gittin / Ramazan Özer
» Akasya Ağacı / Atilla Akın
» Son / Senem Gezeroğlu
Edebiyat MasasıTümü »
» Geçen Ay Edebiyat: Kasım-Aralık 2009 / Elif Hafsa Katırcı
» Geçen Ay Edebiyat: Mart-Nisan 2009 / Elif Hafsa Katırcı
» Geçen Ay Edebiyat: Ocak-Şubat 2009 / Elif Hafsa Katırcı
» Geçen Ay Edebiyat: Aralık 2008 / Elif Hafsa Katırcı
» Geçen Ay Edebiyat: Ekim-Kasım 2008 / Elif Hafsa Katırcı
Edebiyat DergilerindenTümü »

» Düşman Kazanma Sanatını Bilen İnsan / Sami Güçlü
» Hamdolsun Teşrifatçı Değilim / Hüseyin Akın
» Babam Gelmiş Babam Gitmiş Türkiye Varmış Türkiye Yokmuş / Osman Özbahçe
» Epik ve Dramatik Şiir Hakkında / Goethe-Schiller
» Evden Bozma Bir Pansiyon / Hayriye Ünal

Yorum yazabilmeniz için üye olmanız gerekiyor. Üye olmak için tıklayın.

(Üye iseniz sayfanın en üstünde sağ tarafta yer alan kısımdan giriş yapmalısınız.)


Toplam 1 yorum yapılmış. Yorumların tamamını görüntülüyorsunuz.

Mavi Ceketli Yalnızlık

Şair, ressam ve tiyatrocu Şahan Çoker, hikâye yazarsa işte böyle olur. Emprestyonist bir resmi tasvir eder gibi şiirli bir dil ve gösterme arzusunun söyleme'nin önüne geçtiği bir anlatım. İlk anda E. Hamingway'in İhtiyar Adam ve Deniz'ini hatırlıyoruz. Ama orada bireyci ve tutkudan ziyade hırs eseri bir kılıç balığı avı sözkonusuyken, Çoker'in hikâyesinde bizim derviş mizaçlı deniz tutkunu ihtiyarımız tuval üzerinde, çölden deniz köpüklerine uzanan düşler kurmakta, insanlığın büyük kesiminin maruz kaldığı sömürü ve zulümler Amerika-Ortadoğu özelinde resmedilmektedir.

Hamingway'in kahramanı, kişisel ihtiraslarının kurbanıyken, Çoker, insanlığın yaşadığı acıları kendi ruhunda duyan toplumcu bir karakter çiziyor.

Vadi Yayınları'ndan geçen yıl çıkan Sarı Ceketli Yalnızlık adındaki şiir ve hikayelerini topladığı kitabının adının, pekala Mavi Ceketli Yalnızlık olabileceğini de düşündüm.

Şaban Abak 23/11/2006

akandere (09.04.2007 - 15:28)

Üye Girişi
Kullanıcı adı
Şifre
Beni hatırla
Şifremi unuttum!
Ücretsiz Üye Olun!
Son 10 Yorum
toplantı (10.12.2013 - 17:25)
tek söğüt (26.02.2013 - 01:08)
yok var, var var (26.02.2013 - 01:06)
Hoş bir yazı (17.08.2012 - 00:19)
beklerken (27.05.2012 - 21:07)
bir yorum (21.12.2011 - 20:20)
bir yorum (21.12.2011 - 20:13)
işte tam da böyle (18.11.2011 - 20:37)
Gitmek (18.11.2011 - 19:53)
ELİF LAM RA (28.10.2011 - 00:02)
Yorum için üye olun!