Tür: Dram Gösterim Tarihi: 2 Eylül 2005 Yönetmen: Kay Pollak Senaryo: Kay Pollak Görüntü Yönetmeni: Harald Gunnar Paalgard Müzik: Stefan Nilsson Yapım: 2004, İsveç , 132 dk. Oyuncular: Michael Nyqvist, Frida Hallgren, Lennart Jähkel, Helen Sjöholm.
Tipik bir Yabancı Dilde En İyi Film Oscar aday adayı olan "Cennetin Müziği" yapay ve zorlama bir duygulanıma sahip. Karakterlerin dört köşeliliği, oyunculuğun teatralliği çekilir gibi değil. Özellikle iki saat yirmi dakika boyunca. Hele filmin salya sümük final sahnesi senaristte sadist eğilimler bulunduğunu düşündürüyor.
Filmin özünde bir tür sevgiye inanma ve sevgiyi bulma filmi olduğunu dikkate alırsak, "Cennetin Müziği"nin neden 'Yabancı Dilde En İyi Film' dalında Oscar adayı olduğunu da kestirebiliriz. Gerçekten, Akademi'nin 'sevgi' kriterlerine uygun, kimi izleyicilerin gözlerinin dolmasına neden olacak bir film var karşımızda. Ancak "Cennetin Müziği" sadece sevgiye ulaşmayı bir başarı öyküsü formatı içine yerleştirip izleyicilere sunan bir film değil. Michale Nyqvist'in canlandırdığı Daniel karakterinde, bundan daha derin bir şeyler olduğunu hissediyorsunuz. Bu derinliğin kaynağı sevgi arayışından çok, filmdeki her şeyi tetikleyen 'kaybolmuş çocukluğa geri dönüş' temasında gizli.
Senaryo ilk ciddi üslup eğilimini, rahibin ruhban olmamasıyla ortaya koyuyor ve dünyaca ünlü orkestra şefi Dareus'un müzikle gerçekleştirdiği özgürleşmeye tanık olanlardan birini de rahibin eşi olarak seçilince, din adamı ve sanatçı arasındaki savaşa önemli bir neden daha ilave edilmiş oluyor. Rahibenin iffetini, başka türlü yaşayan kadınlara atılmış bir tokada benzeten Nietzsche, bunun ahlaklılığının da sorgulanabilir olduğunu iddia etmektedir. Kaldı ki filmde, rahibin de ahlâk çıkmazı yaşadığını düşüncelerimize eklersek, her şeyden özellikle de ahlaklı olmaktan önce "insan" olmanın (Lena örneği) asıl mesajlardan biri olduğu sonucuna ulaşmak güç olmaz.
Kalp krizi geçiren ünlü orkestra şefi uzun süredir unuttuğu sakinliğe dönmek için yola çıkınca...