1.
Fotoğraflarıma -bir kez daha ve bu kez hiç tanımadığım bir acının pençesinde kıvranarak- bakarken, yazdıklarımı okurken ya da okur gibi yaparken, geride bıraktığım otuz yılın, sevincini çabucak unuttuğum günlerini ve acısı hiç kaybolmayan yitirişlerini hatırlar, kimi cümleleri, kimi haykırışları, kimi iç geçirişleri daha dünmüş gibi anımsarken, sokaklarında yürüdüğüm güneşsiz şehirleri, son cümlesini de okuyunca bir kenarda unuttuğum içime hüzünler zerk eden kitapları anımsarken...